Funkcje finansów a outsourcing sił sprzedaży

2019-01-24

Outsourcing sił sprzedaży w zderzeniu z funkcjami finansów

 

Finanse sektora publicznego obejmują przede wszystkim przychody i wydatki redystrybucyjne, częściowo także przychody i wydatki emisyjne (emisja pieniądza przez centralny bank państwa) oraz uzupełniająco jedynie przychody i wydatki pierwotne, jeżeli chodzi o outsourcing sił sprzedaży http://oexcursor.pl/. Zawsze są to przychody i wydatki państwa jako organizacji władzy politycznej bądź też przychody oraz wydatki samorządu terytorialnego lub odrębnego, publicznego (państwowego lub samorządowego) funduszu celowego, gromadzone i wydatkowane 

w związku z realizacją funkcji publicznych tych podmiotów ukierunkowanych niekiedy na outsourcing sił sprzedaży.


Finanse publiczne jako kategoria stosunków społecznych mają do spełnienia różnorakie funkcje, rozumiane jako określone oddziaływanie, osiąganie zamierzonych efektów, wśród których naczelne miejsce przypisuje się funkcji politycznej oraz ekonomicznej. Funkcja polityczna przejawia się we wpływaniu władz publicznych na sytuację społeczną i gospodarczą w kierunku uznanym przez nią za pożądany. W ujęciu ekonomicznym natomiast finanse publiczne mają do spełnienia funkcję: fiskalną, redystrybucyjną, symulacyjną oraz ewidencyjno-kontrolną.

Główną jest funkcja fiskalna, która oznacza dostarczenie państwu dochodów. Podatki są bowiem głównym źródłem dochodów budżetowych i podstawą funkcjonowania państwa. Ich rozmiary przewyższają wpływy z innych źródeł, takich jak opłaty, cła czy pożyczki. Nie ma uniwersalnego poziomu obciążeń fiskalnych, ale można sformułować zasady, których naruszenie zagraża stabilności systemu finansowego i gospodarczego, a mianowicie: nie należy naruszać źródła podatku, nie należy naruszać podstawowych zasad opodatkowania, a także nie należy naruszać celów gospodarczych podatku, a więc stabilizacji poziomu cen, zaniżania poziomu zatrudnienia, zachowania równowagi handlu zagranicznego, jeżeli chodzi o outsourcing sił sprzedaży.


Z funkcją fiskalną łączy się ściśle funkcja regulacyjna. Polega ona na kształtowaniu dochodu i majątku będących w dyspozycji podatników. Dzięki podatkom następuje redystrybucja dochodu i majątku narodowego między podatnikami a związkami publicznoprawnymi, jakimi jest państwo i organy samorządu terytorialnego.Więc za pośrednictwem podatków, przez przesuwanie środków finansowych w odpowiednich proporcjach między podmiotami gospodarczymi a budżetem, następuje korekta dochodów. Podatek może oddziaływać na gospodarkę jako całość lub selektywnie. Zakres redystrybucji podatkowej zależy od struktury gospodarki. Jest on szerszy w tych krajach, 

w których występuje wiele sektorów gospodarczych: państwowy, społeczny i prywatny. Dochód wytwarzany w sektorach pozapaństwowych nie może być pozostawiony w całości wyłącznie do ich dyspozycji. Jego część przejmowana jest do budżetu. Rozmiary tej części określają naczelne organy państwa, jeżeli chodzi o outsourcing sił sprzedaży.


Funkcja stymulacyjna z kolei oznacza wykorzystywanie instrumentów podatkowych w celu wywarcia wpływu na warunki działania jednostek oraz na kierunki i tempo ich rozwoju. Funkcja stymulacyjna polega na zróżnicowaniu obciążeń podatkowych, dzięki czemu podatek może wpłynąć zachęcająco lub zniechęcająco na decyzje w sprawie podejmowania lub likwidowania działalności gospodarczej oraz ustalania zakresu jej prowadzenia. Z funkcją tą wiąże się system zwolnień oraz ulgi podatkowe. Można wyodrębnić stymulację gospodarczą oraz pozagospodarczą. Stymulacja gospodarcza obejmuje oddziaływanie na strukturę gospodarki narodowej, wpływa na kierunki i lokalizację działalności gospodarczej, dążenie do zwiększenia efektywności ekonomicznej oraz kształtowanie akumulacji oraz konsumpcji. Z kolei pozagospodarcza stymulacja podatkowa obejmuje stosowanie sankcji lub ochrony wobec określonych warstw ludności, preferencje wobec działalności rzemieślniczej czy artystycznej. Wyrazem tego typu preferencji są też rozwiązania podatkowe w dziedzinie polityki populacyjnej. 

Funkcja ewidencyjno-kontrolną daje możliwość dokonywania zmian w strukturze dochodu narodowego. Pozwala kontrolować stan gospodarki oraz przez wpłacane środki ewidencjonować osoby prywatne i podmioty gospodarcze pod kątem outsourcing sił sprzedaży.


Funkcje finansów publicznych to zadania, jakie stawia się przed nimi w kształtowaniu stosunków społecznych. Takich zadań jest kilka. Problem leży w tym, ażeby osiągać je w działaniu harmonijnym, nie zaś poprzez kolizje w strukturze zadań. W związku z czym podział funkcji, jaki najczęściej jest dokonywany w nauce na funkcje polityczne oraz ekonomiczne finansów publicznych, jest pozorny. Istota rzeczy spoczywa bowiem w hierarchii celów, jakie pragniemy osiągnąć poprzez gromadzenie oraz wydatkowanie publicznych środków pieniężnych. Jeśli więc państwo potrzebuje zgromadzić środki pieniężne, aby przeznaczyć je na wydatki publiczne, to trudno jest przyjąć, że działania państwa związane z gromadzeniem środków realizują jedynie funkcję ekonomiczną finansów publicznych. Niekiedy funkcję tę określa się też mianem funkcji alokacyjnej. Nie chodzi bowiem tylko o to. aby takie środki gromadzić, ale także o to. aby sięgać po nie tam. skąd można je czerpać bez uszczerbku dla źródła dochodów lub dla sytuacji podmiotu dysponującego tymi dochodami. Bardzo często celem jest bowiem nie tylko zgromadzenie tych środków, lecz podjęcie interwencji państwa mającej doprowadzić do podjęcia wyznaczonego przez państwo zachowania lub jego zmiany przez podmiot obarczony ciężarem publicznych świadczeń pieniężnych ukierunkowanych na outsourcing sił sprzedaży. Przedstawione funkcje finansów publicznych mają charakter służebny w stosunku do zadań władzy publicznej w wykonywaniu jej powinności wobec społeczeństwa oraz gospodarki. Wszystkie przedstawiane funkcje są jednakowo ważne. W związku z czym należy oczekiwać ich równoczesnego działania.


Jednostki budżetowe pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Działają na podstawie statutów określających w szczególności nazwę, siedzibę oraz przedmiot działalności - w tym działalności podstawowej - każdej jednostki. Prowadzą gospodarkę finansową według zasad określonych w ustawie. Podstawą ich gospodarki finansowej jest dla nich plan dochodów i wydatków (plan finansowy).

Zakłady budżetowe, z jednej strony, odpłatnie wykonują wyodrębnione zadania, z drugiej zaś pokrywają koszty swojej działalności z przychodów własnych, z tym zastrzeżeniem, iż zakład budżetowy może otrzymywać z budżetu dotację przedimkową oraz może otrzymywać dotację podmiotową lub dotację celową na dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji. Dotacja dla zakładu budżetowego nie może przekroczyć 50% kosztów jego działalności (ograniczenie to nie dotyczy jednak dotacji celowych na inwestycje). Do przychodów własnych zakładów budżetowych nie zalicza się dochodów z najmu, dzierżawy oraz innych podobnych umów dotyczących składników majątkowych Skarbu Państwa bądź majątku jednostek samorządu terytorialnego. Podstawą gospodarki finansowej zakładu budżetowego jest roczny plan finansowy ukierunkowany na outsourcing sił sprzedaży.


Gospodarstwa pomocnicze są organizacyjnie oraz finansowo wyodrębnione z jednostki budżetowej. Prowadzą one różne części działalności podstawowej czy też działalności ubocznej tej jednostki. Pokrywają koszty swojej działalności z uzyskiwanych przychodów własnych, z tym zastrzeżeniem, iż gospodarstwo pomocnicze może otrzymywać z budżetu dotacje przedmiotowe. Do przychodów własnych gospodarstw pomocniczych nie zalicza się dochodów z najmu oraz dzierżawy ani z innych podobnych umów dotyczących składników majątkowych Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Gospodarstwa pomocnicze prowadzą swoją działalność na podstawie rocznych planów finansowych. Formę organizacyjną gospodarstw pomocniczych mają na przykład służby porządkowe w ministerstwach oraz urzędach centralnych, ekipy remontowe, sprzątające czy ochrona gmachów. Fundusze celowe mogą być powoływane tylko ustawą. Dzielą się na państwowe oraz samorządowe, jeżeli chodzi o outsourcing sił sprzedaży. Fundusz celowy, którego przychody pochodzą z dochodów publicznych, a wydatki są przeznaczone na realizację zadań wyodrębnionych z budżetu państwa, jest państwowym funduszem celowym. Fundusze jednostek samorządu terytorialnego, które realizują zadania wyodrębnione z budżetu gminy, powiatu albo województwa, są odpowiednio gminnymi, powiatowymi albo wojewódzkimi funduszami celowymi, w odniesieniu do outsourcing sił sprzedaży. Fundusz celowy może działać jako osoba prawna lub stanowić wyodrębniony rachunek bankowy, który w powołującej go ustawie jest określony jako fundusz celowy oraz którym dysponuje organ wskazany w ustawie tworzącej fundusz. Podstawą gospodarki finansowej funduszu celowego jest roczny plan finansowy. Wydatki funduszu celowego mogą być dokonywane w zasadzie tylko w ramach posiadanych środków finansowych obejmujących bieżące przychody, w tym dotacje z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego i pozostałości środków z okresów poprzednich. Fundusze celowe mogą zaciągać kredyty i pożyczki, o ile tak stanowi ustawa tworząca fundusz. Spośród tych czterech organizacyjnych form jednostek sektora finansów publicznych największe znaczenie mają jednostki budżetowe oraz państwowe fundusze celowe. Te pierwsze są podstawową formą organizacyjną sektora finansów publicznych w aspekcie outsourcing sił sprzedaży.


W Polsce jest ich kilkanaście i gospodarują one dochodami przewyższającymi 80% całości dochodów budżetu państwa (znaczną część ich dochodów stanowią dotacje z budżetu państwa), a ich wydatki przekraczają 2/3 wydatków budżetu państwa. Należą do nich cztery fundusze związane z ubezpieczeniami społecznymi (FUS, Fundusz Emerytalno-Rentowy KRUS, Fundusz Prewencji i Rehabilitacji oraz Fundusz Administracyjny) oraz cztery o charakterze socjalnym (Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Społecznych, Państwowy Fundusz Kombatantów. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych) oraz fundusze: Nauki i Technologii Polskiej, Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych dla Uczniów, Rozwoju Kultury Fizycznej. Promocji Kultury, Reprywatyzacji, Restrukturyzacji Przedsiębiorstw Skarbu Państwa. Wsparcia Policji, Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, Modernizacji Bezpieczeństwa Publicznego, Pomocy Postpenitencjarnej, Rozwoju Przywięziennych Zakładów Pracy oraz Modernizacji Sił Zbrojnych w odniesieniu do outsourcing sił sprzedaży. Na uwagę zasługują też dwie inne formy organizacyjno-prawne, mianowicie zakłady budżetowe i środki specjalne. Ich tworzenie - na długo zresztą przed zmianami gospodarczymi zapoczątkowanymi w Polsce w 1990 r. - było wyrazem podziału finansów publicznych. Chociaż istnienie zakładów budżetowych, a przede wszystkim środków specjalnych, godzi w zasady jednolitości, przejrzystości i jawności finansów publicznych, dawne środki specjalne były (a przyszłe rachunki specjalne oraz fundusze motywacyjne będą) wykorzystywane głównie na różne pozasystemowe podwyżki płac, nagrody lub premie specjalne. Nic więc dziwnego, że nawet w Ministerstwie Finansów oraz w Najwyższej Izbie Kontroli, tj. w dwóch instytucjach jak żadne inne zainteresowanych przestrzeganiem zasad finansów publicznych oraz powołanych do pilnowania ich przestrzegania tak jak dawnej istniały środki specjalne, tak pod rządami nowej ustawy o finansach publicznych powstają odpowiednie rachunki dochodów własnych i fundusze motywacyjne ukierunkowane niekiedy na outsourcing sił sprzedaży. Pojęcie gospodarki finansowej odnosi się zwykle do jednostki organizacyjnej, która w świetle prawa finansowego może być jednostką sektora finansów publicznych lub pozostawać poza tym sektorem. Z prawnego zaś punktu widzenia jednostki organizacyjne mają różne formy prawne, która wyróżnia się w prawic finansowym (jednostki budżetowe, instytucje budżetowe, samorządowe zakłady budżetowe, państwowe fundusze celowe, agencje wykonawcze, państwowe i samorządowe osoby prawne zaliczone do sektora finansów publicznych). Jednostki samorządu terytorialnego są jednostkami organizacyjnymi zaliczanymi do sektora finansów publicznych. Jednostki sektora finansów publicznych, do których odnoszą się publiczne środki pieniężne, nie mogą prowadzić gospodarki finansowej w sposób dowolny, i to nawet wtedy, gdy są jednostkami samodzielnymi pod względem prawnym i majątkowym. Gospodarka finansowa środkami publicznymi podlega reglamentacji prawnej, którą wyrażają przepisy prawa finansowego. Reglamentacja praw na gospodarki finansowej jednostek sektora finansów publicznych ma zarówno formę wspólnych zasad ogólnych finansów publicznych i wspólnych dla wszystkich jednostek rozwiązań prawnych, jak też formę odrębnych zasad szczegółowych odnoszących się jednolicie zarówno do gromadzenia środków publicznych, jak i do ich wydatkowania. Odrębne zasady odnoszą się także do planowania środków publicznych oraz do kontroli ich gromadzenia oraz wydatkowania, jak jednocześnie ich posiadania (rachunki bankowe) i dokumentowania. Odrębne zasady i rozwiązania dotyczące gospodarki finansowej mogą w reszcie odnosić się do różnych pod względem prawnofinansowym jednostek organizacyjnych ukierunkowanych na outsourcing sił sprzedaży.


Finansowanie działalności jednostek sektora finansów publicznych odbywa się ze środków trzymanych od dysponenta wyższego stopnia. Środki te wpływają na rachunek należący to jednostki publicznej, z którego są podejmowane na finansowanie zadań przewidzianych planem wydatków danego roku budżetowego oraz ujmowane według określonych podziałek klasyfikacji budżetowej. Wykonanie budżetu przebiega według zasady kasowej, tzn. wydatkiem budżetowym jest każda kwota pobrana z rachunku bieżącego jednostki budżetowej niezależnie od jej przeznaczenia, z wyjątkiem środków przekazywanych dysponentom niższego stopnia na realizację ich planowych zadań. Dochodem jest każda wpłata na rachunek bieżący jednostki budżetowej, z wyjątkiem zwrotów wydatków dokonanych w tym samym roku budżetowym oraz zwrotów niewykorzystanych środków przekazanych wcześniej dysponentom niższego szczebla outsourcing sił sprzedaży. Do rachunkowości w jednostkach sektora finansów publicznych odnosi się artykuł 40 u.o.f.p., który znajduje się w rozdziale „Jawność i przejrzystość finansów publicznych”. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu jednostki sektora finansów publicznych prowadzą rachunkowość według przepisów ustawy o rachunkowości, lecz jednocześnie muszą stosować się do zasad określonych w u.o.f.p., przy czym szczegółowe rozwiązania określają akty prawne wydane przez ministra finansów na mocy delegacji ustawowej zawartej w ustępie i artykułu 40. Delegacja ta zobowiązuje ministra do wydania następujących regulacji, w tym między innymi wymienionych wcześniej rozporządzeń w tym rozporządzenia dotyczącego szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla poszczególnych grup jednostek sektora finansów publicznych, a więc dla: budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej .

Współcześnie zasady gospodarki finansowej mają przede wszystkim charakter normatywny, co nie przeczy znaczeniu pewnych zasad wykształconych w praktyce działania organów administracji publicznej. Występuje również zmiana przedmiotowa oraz podmiotowa zasad gospodarki finansowej. Tak więc miejsce tradycyjnych zasad budżetowych zajmują natomiast zasady ogólne finansów publicznych lub zasady ogólne sektora finansów publicznych, w szczególności zasady gospodarowania środkami publicznymi (zob. art. 42-49 u.f.p.). Zaczyna się proces wykształcania się odrębnych zasad gospodarki finansowej podmiotów publicznych chociaż należą one do sektora finansów publicznych i podlegają przez to zasadom ogólnym tego sektora.


Przedstawiając zasady gospodarki finansowej wyłoniły się z postulatów nauki pod adresem praktyki (ustawodawcy i organów oraz sadów stosujących prawo), dotyczących zarówno gromadzenia dochodów publicznych (tzw. zasady podatkowe), jak i ich planowania, kontroli oraz wydatkowania (tak zwane zasady budżetowe). Postulat) te były utrwalane zarówno wtedy, gdy akceptował je ustawodawca, w prowadzając je do prawa obowiązującego, jak też wtedy, gdy znajdowały zastosowanie w orzecznictwie organów administracji publicznej i sądów. Do tych zasad zaliczają się: zasada uniwersalizmu, zasada równości traktowania oraz zasada prowadzenia gospodarki finansowej na podstawie planów. Specyficzną cechą jednostek sektora finansów publicznych jest uwzględnienie w niej zasad klasyfikacji budżetowej według działów, rozdziałów, paragrafów dochodów i paragrafów wydatków oraz przychodów rozchodów. Klasyfikacja ta znajduje odzwierciedlenie w budowie zakładowego planu kont omawianych jednostek. Zastosowanie tej klasyfikacji sprzyja też ujednoliceniu zasad planowania, wykonania, ewidencji i kontroli budżetów. Ułatwia ona identyfikację wydatków ich przypisanie do konkretnych nośników. Umożliwia też porównania i analizy dochodów i wydatków w różnych okresach dla różnych regionów kraju. Ponadto pozwala ujawnić nieprawidłowości za wykonanie albo niewykonanie określonych zadań, co wiąże się pomiędzy innymi z instytucją budżetu zadaniowego jako instrumentu zarządzania wydatkami publicznymi, jeżeli chodzi o outsourcing sił sprzedaży.


Niezależnie od. stosowania ogólnych zasad wypracowanych przez teorię praktykę rachunkowości, a także przepisów prawa bilansowego, rachunkowość jednostek sektora finansów publicznych wykazuje też cechy charakterystyczne. Wynikają one ze specyfiki tego sektora, w związku z którą szczególne wymagania tym zakresie formułują przepisy ustawy o finansach publicznych. Zobowiązuje ona jednostki sektora finansów publicznych do stosowania określonych w niej szczególnych zasad rachunkowości w zakresie: ewidencji wykonania budżetu oraz ewidencji jego wykonania w układzie zadaniowym; ewidencji aktywów trwałych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego czy wyceny poszczególnych składników aktywów oraz pasywów, sporządzania sprawozdań finansowych i ich odbiorców. Działalność jednostek sektora finansów publicznych jest oparta na budżetach oraz planach finansowych w powiązaniu z zadaniami tych jednostek. Kasowy charakter budżetu stwarza konieczność stałej kontroli środków pieniężnych z uwzględnieniem stopnia realizacji planu finansowego. Dlatego jedną z ważniejszych cech specyficznych rachunkowości jednostek sektora jest przestrzeganie zasady kasowej, której istota polega na ujmowaniu wyłącznie zrealizowanych w pływów i wydatków.

@ Copyright 2018